/Pamiętamy

Pamiętamy

„NIE UMIERA TEN KTO TRWA w SERCACH i PAMIĘCI NASZEJ”

Pamiętamy to blok w którym wspominać będziemy Tych, którzy odeszli. Tych naszych Najbliższych, Znajomych, Sąsiadów, Przyjaciół, Koleżanki i Kolegów – Mieszkańców ziemi wołomińskiej. Będziemy pamiętać o Tych, którzy zostawili ślad na ziemi wołomińskiej. Wspominać będziemy Tych, którzy są znani z działalności publicznej, działalności społecznej, ale także o zwykłych obywatelach Gminy Wołomin. Pamiętać będziemy także o Tych, którzy oddali życie za naszą małą jak i dużą Ojczyznę. Będziemy przypominać, wspominać i oddawać hołd Bohaterom, których tablice, groby, pomniki znajdują się na terenie Gminy Wołomin. Ten blok będzie dostępny dla każdego, kto chciałby pożegnać, napisać wspomnienia o Tych, którzy odeszli na drugą stronę bo nie umiera Ten Kto trwa w sercach i pamięci naszej……

grudzień 2017

Śp. Jerzy NALEPA

W wołomińskim kościele pw. św. Józefa Robotnika pożegnaliśmy Jerzego Nalepę, osobę bardzo zasłużoną dla Wołomina…Jerzy Nalepa to postać, która trwale zapisała się na kartach lokalnej historii. Żegnamy długoletniego prezesa Zakładu Poszukiwań Nafty i Gazu NAFTGAZ w Wołominie, którego podwładni będą wspominać jako odpowiedzialnego i pełnego zaangażowania szefa, a mieszkańcy Wołomina jako sąsiada, swoją postawą zyskującego powszechną sympatię i szacunek.
Jerzy Nalepa urodził się 20 kwietnia 1950 r. w Kobylance koło Gorlic. W 1974 r. ukończył studia w AGH w Krakowie i w tym samym roku przyjechał do Wołomina, gdzie rozpoczął pracę w Przedsiębiorstwie Poszukiwań Nafty i Gazu. Z gminą związał się na stałe. Tu założył rodzinę i tu urodziło się dwoje jego dzieci. Przez wiele lat był prezesem Wołomińskiego NAFTGAZ-u. W 2016 r. po likwidacji przedsiębiorstwa przeszedł na emeryturę, jednak w dalszym ciągu bardzo aktywnie udzielał się społecznie, m.in. jako prezes fundacji „Miłosierdzie i Kultura”.Firma NAFTGAZ pod jego kierownictwem wspierała finansowo Huragan Wołomin, Zespół Szkół nr 2 im. Łukasiewicza, Muzeum Zofii i Wacława Nałkowskich, Hospicjum Opatrzności Bożej, a także budowę Kościoła pod wezwaniem św. Józefa Robotnika i remont Szpitala Powiatowego.
Jako znakomity specjalista w branży górniczej i wydobywczej Jerzy Nalepa pracował przy budowie kopalni węgla kamiennego na Lubelszczyźnie, odwiertach geotermalnych w Stargardzie Szczecińskim, Uniejowie i Toruniu.
Za swoją wieloletnią pracę został uhonorowany licznymi odznaczeniami państwowymi – Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi, złotą odznaką „Zasłużonych dla górnictwa RP” i złotą odznaką „Za zasługi dla ochrony środowiska”. Dzisiaj pożegnaliśmy człowieka, który związał swoje życie z Wołominem i do końca życia, w sposób godny naśladowania, działał dla jego dobra.

grudzień 2017

Śp. bp Stanisław KĘDZIORA

W uroczystość Narodzenia Pańskiego, 25 grudnia 2017 roku, o godz. 17 zmarł biskup senior diecezji warszawsko-praskiej.Odszedł w wieku 83 lat, w 60. roku kapłaństwa. Biskup Kędziora urodził się 6 grudnia 1934 r. w Seligowie (parafia Pszczonów, diecezja łowicka). Jego rodzicami byli Antoni i Tekla (z domu Błędowska). Święcenia kapłańskie otrzymał 3 sierpnia 1958 r. z rąk kard. Stefana Wyszyńskiego. Pierwszą parafią, w której pracował jako wikariusz i katecheta, była parafia św. Floriana w Brwinowie. Gorąco i szczerze kochał kapłaństwo
Studiował na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie w 1971 r. uzyskał doktorat z teologii na podstawie dysertacji „Nauka św. Bernarda z Clairvaux o mistycznym poznaniu Boga”.Od 1965 r. wykładał teologię dogmatyczną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie, gdzie jednocześnie w latach 1965-1971 pełnił funkcję prefekta, a od 1971 do 1982 roku – wicerektora. W 1976 r. został odznaczony przywilejem rokiety i mantoletu. Od 1982 do 1986 r. był proboszczem parafii Wszystkich Świętych w Warszawie przy pl. Grzybowskim, a od 1986 r. jednocześnie dziekanem dekanatu Warszawa-Śródmieście. W 1985 r. został członkiem Rady Kapłańskiej i Kolegium Konsultorów Archidiecezji Warszawskiej. 12 marca 1987 r. został ogłoszony biskupem pomocniczym warszawskim (biskup tytularny Tucci), konsekrowany 25 marca 1987 r. w kolegiacie łowickiej (dziś bazylika katedralna Wniebowzięcia NMP i św. Mikołaja) przez kard. Józefa Glempa, bp. Władysława Miziołka i bp. Kazimierza Romaniuka. Jako dewizę biskupią przyjął słowa: „Secundum Verbum Tuum” (Według słowa Twego). Jako biskup pomocniczy archidiecezji warszawskiej i wikariusz generalny był przewodniczącym Wydziału Nauki Katolickiej Kurii Metropolitalnej Warszawskiej, członkiem Rady Kapłańskiej i Kolegium Konsultorów oraz Rady ds. Ekonomicznych. W Konferencji Episkopatu Polski był członkiem Rady ds. Wychowania Katolickiego, Komisji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, Komisji ds. Duchowieństwa i Komisji ds. Duszpasterstwa Akademickiego. Od 25 marca 1992 r. był biskupem pomocniczym diecezji warszawsko-praskiej, wikariuszem generalnym, prałatem Kapituły Katedralnej, zastępcą przewodniczącego Rady Kapłańskiej, członkiem Kolegium Konsultorów, przewodniczącym Wydziałów Administracji Ogólnej i Nauki Katolickiej Kurii Biskupiej Warszawsko-Praskiej. Po objęciu przez abp. Sławoja Leszka Głódzia archidiecezji gdańskiej 28 kwietnia 2008 r. Kolegium Konsultatorów wybrało bp. Kędziorę na urząd administratora apostolskiego. Funkcję tę sprawował do 28 czerwca 2008 r. Postanowieniem prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 17 lipca 2008 r. został odznaczony, w uznaniu wybitnych zasług dla Kościoła w Polsce i pracę duszpasterską, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Papież Benedykt XVI 5 stycznia 2011 r. przyjął rezygnację bp. Stanisława z posługi biskupa pomocniczego diecezji warszawsko-praskiej. Biskup Stanisław zmarł 25 grudnia 2017 r. po wieloletniej ciężkiej chorobie, w 60. roku kapłaństwa, 31. roku posługi biskupiej. (źródło: warszawa.gosc.pl)

styczeń 2018

Śp. Izabela SOKOŁOWSKA

Z ogromnym żalem informujemy, że w dniu 30 stycznia 2018 roku odeszła od nas Pani Izabela Sokołowska – nauczycielka języka polskiego, wychowawca i pracownik naszej szkoły.Kiedy Pani Izabela rozpoczęła pracę w naszej szkole w 2012 roku, od razu ujęła wszystkich nie tylko swoim profesjonalizmem, sumiennością, ale również otwartością na drugiego człowieka, taktem i rzadko dziś spotykanym urokiem osobistym. Szturmem zdobyła serca uczniów, którzy kochali i cenili tę wyjątkową nauczycielkę, bo codziennie dzieliła się z nimi swoją pasją i radością. W czasie zajęć zawsze z uśmiechem i entuzjazmem starała się wprowadzać ich w świat wiedzy o języku, literaturze i kulturze. Chętnie sięgała po nowe metody i środki, które sprawiały, że lekcja z nią stawała się pasjonującą przygodą. Jej wychowankowie zawsze mogli liczyć u swojej Pani na wsparcie, uśmiech i zrozumienie.Wśród współpracowników była ceniona za pracowitość, skromność oraz szczere serce. Nigdy nie odmawiała pomocy, zawsze miała dla każdego życzliwe słowo, a uśmiech, którym szczodrze obdarowywała, leczył nawet największe smutki. Choć z pozoru krucha i delikatna, cechowała się ogromną siłą charakteru i zawsze postępowała zgodnie ze swoimi przekonaniami. Odeszła bardzo wcześnie … zbyt wcześnie i niespodziewanie. Nie zdążyła zrealizować swoich pięknych życiowych planów. Pozostawiła nas w wielkim smutku, oniemiałych z zaskoczenia, przepełnionych niewypowiedzianym żalem. Bo jeszcze dwa tygodnie temu były wspólne rozmowy o książkach, filmach, muzyce, o życiu i podróżach. Jeszcze dwa tygodnie temu byliśmy wszyscy razem. Dziś Jej ulubiony fotel stoi pusty i w nas też jest pustka.

Izabelo, cytując Twojego ulubionego poetę – Leśmiana – możemy dziś jedynie żałować, że było Ci tak „śpieszno i pilno zobaczyć inny świat!”. Pustki po Tobie nikt nie zapełni. Dziękujemy Ci wszyscy: nauczyciele, uczniowie, pracownicy, że byłaś z nami przez ten dany Ci przez Boga czas. Pozostaniesz w naszej pamięci na zawsze.

Przekazujemy wyrazy szczerego współczucia Rodzinie i Bliskim Pani Izabeli. Pracownicy i Uczniowie Szkoły Podstawowej nr 7 w Wołominie (źródło: sp7wolomin.edupage.org)

Redakcja portalu wolomin2018.pl składa Najbliższym wyrazy najszczerszego współczucia …..NIE UMIERA TEN KTO TRWA w SERCACH i PAMIĘCI NASZEJ”